منو

041-42245803

ساعات کاری و تماس: 08:00 - 16:00 شنبه تا پنجشنبه

استرس گرمایی در طیور



بخش عمده ای از طیور جهان در مناطقی از جهان پرورش می یابند که تنش (استرس) گرمایی احتمالا یک عامل مدیریتی مهم در برخی از مراحل تخمگذاری و افزایش وزن طیور گوشتی است.

استرس گرمایی در طیور

 

مقدمه


بخش عمده ای از طیور جهان در مناطقی از جهان پرورش می یابند که تنش (استرس) گرمایی احتمالا یک عامل مدیریتی مهم در برخی از مراحل تخمگذاری و افزایش وزن طیور گوشتی است.مشکل اساسی در هنگام بروز تنش گرمایی به واسطه عدم مصرف کافی خوراک توسط پرندگان بروز می نماید. همچنین تغییراتی در متابولیسم پرندگان به وجود می آید که بر میزان تولید و کیفیت تولید اثر می گذارد همه انواع طیور در چند هفته اول زندگی در دمای بالا به خوبی رشد می نمایند ولی رشد و نمو پرندگان مسن تر در دمای بالا اغلب کاهش می یابد و همچنین از سطح بدن نسبت به اندازه بدن سریعا کاسته می شود.به همین جهت چنانچه طیور و مدیریت فارم ها نتواند با اتخاذ مکانیسم هایی تعادل انرژی بدن را حفظ نماید حیوان تلف می شود.

 

تنش گرمایی و نگهداری درجه حرارت بدن

تنش گرمایی اغلب برای توصیف وضعیت پرنده در محیط گرم به کار می رود هرچند عوامل دیگری به جز دما نیز در این حالت موثر می باشند با توجه به اینکه پرندگان در درجه حرارت بالا از طریق تبخیر مانند نفس نفس زدن (panting) گرما را از خود دفع می کنند رطوبت نسبی هوا نیز از اهمیت برخوردار است بنابراین رطوبت و دمای بالا تنش بیشتری را نسبت به زمانی که فقط دما بالاست بر پرندگان تحمیل می کند عواملی نظیر سرعت جابجایی هوا نیز دارای اهمیت است. واضح است که سازگاری در برابر تنش گرمایی می تواند تا حد زیادی بر واکنش پرنده اثر بگذارد.

به عنوان مثال پرندگان تخمگذار دمای ثابت 35 درجه را تحمل نموده و از تولید نسبتا مناسبی برخوردار می باشند به عبارت دیگر در صورتی دما در طول شب و روز ثابت نباشد و دما به 35 درجه سانتی گراد برسد به پرنده تنش وارد می شود.

درجه حرارت بدن مرغها اهلی در محدوده نسبتا دقیقی نگهداری می شود که معمولا به صورت حدود بالا و پایین ریتم شبانه روزی درجه حرارت بدن منعکس می شود. در مرغهایی که به خوبی تغذیه شده باشند یعنی تبادل حرارتی با محیط نداشته باشند حد بالای ریتم شبانه روزی معمولا 5/41 درجه سانتی گراد و حد پایین آن 5/40 درجه سانتیگراد می باشند در این پرندگان زمانی که محیط گرم قرار گیرند یا فعالیت فیزیکی شدیدی انجام دهند درجه حرارت بدن به واسطه ذخیره گرما 1 یا 2 درجه سانتی گراد افزایش پیدا میکند.

ذخیره گرما در دوره های طولانی مدت به افزایش درجه حرارت بدن به بالاتر از حد قابل قبول جهت ادامه حیات منجر می شود.

برخلاف این، زمانی که پرنده در معرض درجه حرارت بسیار سرد محیطی قرار گیرد گرما از بدن خارج می شود و در صورتی که با انرژی حاصل از سوخت و ساز خوراک جایگزین نگردد و درجه حرارت بدن تا حد ناتوان کردن و تلف شدن پرنده کاهش پیدا می کند.

ملاحظات کمی اثر حرارت محیطی به صورت اصطلاحات فنی در آورده که معمولا درباره عکس العمل حیوانات خونگرم به تغییرات درجه محیطی از آنها استفاده می شوند.

در شکل پایین درجه حرارت بدن به صورت یک ثابت در نظر گرفته شده است که در محدوده گسترده ای از درجات حرارت محیطی به همان صورت باقی می ماند و به صورت «محدود حرارت عادی» مشخص می شود.

«درجه حرارت بحرانی پایین» حداقل درجه حرارت محیطی می می باشد که اگر در طی دوره های روزانه نیز حفظ شود مانع از ادامه حیات پرنده نمی شود.زمانی که درجه حرارت محیطی پایین تر از درجه حرارت بحرانی پایین باشد و در «محدوده کم حرارتی» مرگ اتفاق می افتد.

در انتهای بالای محدوده حرارت عادی ، درجه حرارت بدن در محدوده «پر حرارتی » تا رسیدن به «حداکثر درجه حرارت بحرانی» افزایش پیدا می کند که در بالاتر از آن پرنده تلف می شود.درحد فاصل محدوده درجه حرارت های بحرانی حداقل و حداکثر عملیات تنظیم حرارتی جهت مقابله با درجه حرارت محیطی آغاز می شود.